Error in function loadImage: That file cannot be loaded with the function 'imagecreatefromjpg?itok=wyujlsrc'.

Error in function redimToSize: The original image has not been loaded.

Error in function saveImage: There is no processed image to save.

Error in function loadImage: That file cannot be loaded with the function 'imagecreatefromjpg?itok=tbpdv5e2'.

Error in function redimToSize: The original image has not been loaded.

Error in function saveImage: There is no processed image to save.

Blogs

Τα μέλη του IlioupolisOnline γράφουν για πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά και άλλα θέματα που απασχολούν την Ελλάδα και τον κόσμο.

"ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ"

                               Οκτώ δίωρες συναντήσεις λόγου και ακρόασης

                      με τη συνθέτρια και καθηγήτρια μουσικής Έφη Μαρκουλάκη.

              Κάθε Τρίτη από τις 5 Φεβρουαρίου έως και τις 26 Μαρτίου 2019,  ώρα 17.00 – 19.00

 

                                                                      ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟ café teatral,

                                                       Φλέμιγκ 58 (και Ολυμπίας), Αργυρούπολη

Περισσότερα...

Η εξέλιξη του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης - Μέρος 1ο

H 24η Ιουλίου 1974 είναι η αρχή μιας σειράς εξελίξεων στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και την ελληνική κοινωνία. Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στην συγκρότηση και σταθεροποίηση του φιλελεύθερου δημοκρατικού καθεστώτος. Αυτό σήμαινε ότι η χώρα θα βίωνε και να απολάμβανε περισσότερη δημοκρατία από ποτέ, κανονικές εναλλαγές στην κυβερνητική εξουσία, καθώς και οικονομική και κοινωνική πρόοδο και ανάπτυξη. Ωστόσο, η 3η Ελληνική Δημοκρατία μετά το δημοψήφισμα που αποφάσισε το τέλος της μοναρχίας φαίνεται να έχει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά ριζωμένα στη διαδικασία μετάβασης στη δημοκρατία. Το βασικότερο από αυτά ήταν η κυριαρχία των πολιτικών κομμάτων σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής από τα συνδικάτα και τις φοιτητικές παρατάξεις ως τους σκακιστικούς συλλόγους και τις πολιτιστικές λέσχες.

1974 07 24 cebacf85ceb2ceadcf81cebdceb7cf83ceb7 cebaceb1cf81ceb1cebcceb1cebdcebbceae ceb1cf80cebfcebaceb1cf84ceaccf83cf84ceb1cf83ceb7

















Στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποδέχθηκε να σχηματίσει την «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας»-ουσιαστικά μια δικομματική συνεργασία- για την αποκατάσταση της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και να οδηγήσει τη χώρα σε ελεύθερες πολυκομματικές εκλογές. Μετά από μια σειρά ενεργειών που ανάγκασαν τους στρατιωτικούς να επιστρέψουν στους στρατώνες τους και να σταματήσουν να παρεμβαίνουν στην πολιτική, η Κυβέρνηση προχώρησε με ταχείς ρυθμούς στην προκήρυξη της διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών και τη νομιμοποίηση όλων των πολιτικών κομμάτων.


clogg






















Οι εκλογές της 17 Νοέμβρη 1974 πραγματοποιήθηκαν μέσα σε αυτές τις έκτακτες καταστάσεις. Η Νέα Δημοκρατία ιδρύθηκε από τον Κ. Καραμανλή ο οποίος διέλυσε το προ-δικτατορίας πολιτικό κόμμα της δεξιάς ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) για να δημιουργήσει ένα συντηρητικό κόμμα μαζών με αρχές. Το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (ΠΑΚ), δηλαδή η αντιδικτατορική οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου, και η κεντροαριστερή αντιστασιακή οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα συν-ίδρυσαν το ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα) που αρχικά είχε στόχο το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας χρησιμοποιώντας δημοκρατικά κοινοβουλευτικά μέσα. Αυτή η αίσθηση μιας επικείμενης ριζικής αλλαγής και μετασχηματισμού ήταν διάχυτη σε ευρεία τμήματα της ελληνικής κοινωνίας που ασφυκτιούσαν κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά, παρά το γεγονός ότι δεν εκφράστηκε στις πρώτες εκλογές πρώτη εκλογή λόγω της επιθυμίας για μια ομαλή μετάβαση στο νέο δημοκρατικό καθεστώς. Οι ψηφοφόροι που δεν ήθελαν να ψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία και ήταν απρόθυμοι να ψηφίσουν την Αριστερά έφεραν την Ένωση Κέντρου -Νέες Δυνάμεις στο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα παραδοσιακά αριστερά κόμματα ένωσαν τις δυνάμεις τους και κατέβηκαν στις εκλογές με την επωνυμία «Ενωμένη Αριστερά» (ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού και ΕΔΑ). Η Νέα Δημοκρατία θριάμβευσε κερδίζοντας 54,37% των ψήφων και την απόλυτη πλειοψηφία των 220 εδρών. Η Ένωση Κέντρου -Νέες Δυνάμεις κέρδισε 20,42% των ψήφων και 60 έδρες, το ΠΑΣΟΚ με 13,58% κέρδισε 12 έδρες και η Ενωμένη αριστερά με 9,47 κέρδισε 8 έδρες. Εκτός Βουλής έμειναν η ακροδεξιά Εθνική Δημοκρατική Ένωσις (Ε.Δ.Ε.-Πέτρος Γαρουφαλιάς) με 1,08%, η Δημοκρατική Ένωση Κέντρου (Δ.Ε.Κ.-Ιωάννης Ζίγδης.) με 0,17, το Μαοϊκό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ) με 0,03%, η κεντροδεξιά Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση - Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΦΔΕ-ΣΚΕ) 0,02%, Ανεξάρτητοι υποψήφιοι 0,44%.



andreas 3 sept



Συνεχίζεται...


Θανάσης Τσακίρης

Υπάρχει «αθέατη» πλευρά του προϋπολογισμού του Δήμου;

baltasΟ προϋπολογισμός του Δήμου αλλά και κάθε προϋπολογισμός συντάσσεται ή πρέπει να συντάσσεται αποτυπώνοντας όλα τα οικονομικά μεγέθη και όσο πιο κοντά στις πραγματικές αξίες που αναφέρεται!
Συμβαίνει όμως έτσι;
Από μια πρώτη ματιά φαίνεται να συμβαίνει!
Περισσότερα...

Εξουσίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές

Εξουσίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές

9bea9cf3 c364 4bf8 9e7f 893928240fa7 2

Steven Lukes. Εξουσία: Μια ριζοσπαστική θεώρηση. Μετάφραση-εισαγωγή-επιμέλεια: Σοφία Καϊτατζή-Γουίλοκ. Αθήνα: Εκδ. Σαββάλας (Σειρά «Κοινωνικές Επιστήμες», Δ/νση Σειράς: Μ. Σπουρδαλάκης) 2007, σελίδες 296.
Περισσότερα...

Για την Πολιτική Παιδεία

Είναι κοινή η αγωνία μας για την πολιτική τύχη της χώρας μας στο διεθνές γίγνεσθαι εν μέσω της μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Είναι εξίσου κοινή η αγωνία μας για την πορεία της πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας στην ίδια μας τη χώρα. Αυτή η αγωνία γίνεται ακόμη εντονότερη αν σκεφτούμε ότι ολοένα και πιο πολύ μειώνεται το πολιτικό ενδιαφέρον και αυξάνεται ραγδαία η αμφισβήτηση της Πολιτικής με την αποχή από βασικούς δημόσιους πολιτικούς θεσμούς όπως οι εκλογές, η συμμετοχή στις λειτουργίες των κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Περισσότερα...

Για τη τιμή του ΑΣΕΠ τα 10 χρόνια φυλακή σε καθαρίστρια!

baltasΚαθαρίστρια: «Ήμουν σε απελπιστική κατάσταση. Δεν γνώριζα πως αυτό που έκανα ήταν τόσο επιβαρυντικό. Εγώ το έκανα το παραδέχομαι όμως δεν μπορώ να το πάρω πίσω. Ζητάω από το δικαστήριο μια δεύτερη ευκαιρία» θα πει στην απολογία της η γυναίκα,.
Περισσότερα...

Εγκαινιάστηκε το Πάρκο Σκύλων του Δήμου Γαλατσίου

Εγκαινιάστηκε το Πάρκο Σκύλων του Δήμου Γαλατσίου

πηγή e-galatsi 16.11.2018

 

Την Τετάρτη το απόγευμα ,14 Νοεμβρίου, προς χαρά των τετράποδων φίλων και συνοδών τους,εγκαινιάστηκε στο Άλσος Βεΐκου, το νέο Πάρκο Κοινωνικοποίησης και Άθλησης Σκύλων του Δήμου Γαλατσίου

Με δεκάδες τετράποδους φίλους να αδημονούν να εισέλθουν στον ξεχωριστό προσωπικό τους χώρο εγκαινιάστηκε την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2018, στις 17:00, το νέο Πάρκο Κοινωνικοποίησης και Άθλησης Σκύλων του Δήμου Γαλατσίου, στο Άλσος Βεΐκου (ανεξάρτητη είσοδος στο 2ο πάρκινγκ μετά την Κεντρική Πύλη). 

Ικανοποιώντας χρόνιο αίτημα των πολιτών του Γαλατσίου και με δεδομένο την ανάγκη κοινωνικοποίησης, αλλά και ελεύθερης και ασφαλούς άθλησης των σκύλων ο Δήμος προχώρησε στην ίδρυση του πρότυπου αυτού πάρκου σκύλων στο Γαλάτσι.

Στα εγκαίνια την τιμητική τους είχαν τα σκυλιά που βρέθηκαν εκεί με τους συνοδούς τους για να κάνουν τις πρώτες τους επισκέψεις στο νέο απόκτημα - πρότυπο πάρκο και να δοκιμάσουν ειδικά σχεδιασμένα παιχνίδια αποκλειστικά για εκείνα. 

Ο Δήμαρχος Γαλατσίου Γιώργος Μαρκόπουλος είπε χαρακτηριστικά στην ομιλία του ότι : «Ξέρετε ότι δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσουν τα πολλά λόγια. Και πολύ περισσότερο, δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια. Ειδικά μάλιστα όταν πρόκειται για το Γαλάτσι μας, προτιμώ να μιλούν τα έργα. Από σήμερα, λοιπόν, ο Δήμος μας αποκτά ένα πρότυπο Πάρκο Κοινωνικοποίησης και Άθλησης Σκύλων. Και μπορεί αυτό, για κάποιους, να μην είναι το πιο βαρύγδουπο και μεγαλεπήβολο έργο… Είναι όμως ένα έργο που μπορεί να κάνει την καθημερινότητά μας –και κυρίως την καθημερινότητα των σκύλων μας φυσικά- έστω και λίγο καλύτερη. Και γι’ αυτό είμαστε εδώ, γι’ αυτό οι συνεργάτες μου και εγώ ασχολούμαστε με την Αυτοδιοίκηση. Για να βοηθάμε να γίνεται, μέρα με τη μέρα, έστω και λίγο καλύτερη, ευκολότερη και ομορφότερη η καθημερινή ζωή στην πόλη μας».

Την κόκκινη κορδέλα των εγκαινίων έκοψαν οι τετράποδοι φίλοι που είχαν συγκεντρωθεί εκεί με κίνητρο μπισκοτάκια δεμένα πάνω στην κορδέλα. 

Στα εγκαίνια παραβρέθηκαν η Αντιπεριφερειάρχης Αττικής, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, εκπρόσωποι Φιλοζωικών Σωματείων, η νομική σύμβουλος του Δήμου για τα ζώα, υπάλληλοι του Δήμου Γαλατσίου και φυσικά σκύλοι με τους συνοδούς τους.

Μετά τα εγκαίνια ακολούθησε εκλεκτός μπουφές για σκύλους καθώς και λιχουδιές για τους συνοδούς. 

Σημειώνεται ότι το πάρκο διαμορφώνεται σε δύο ανεξάρτητους χώρους, ένας για τα μεγαλόσωμα σκυλιά και ένα για τα μικρόσωμα και κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά σχετικά πρότυπα. Περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: 

  • • διαδρόμους, 
  • • παιχνίδια άσκησης, 
  • • χώρο αναμονής με στέγαστρο για τον ήλιο και τη βροχή, με παγκάκια και δέστρες σκύλων, 
  • • τρεις κλειστούς χώρους ασφαλών εισόδων εξόδων των συνοδών και των ζώων, 
  • • παρτέρια φυτεμένα με εντομοαπωθητικά φυτά, που υποστηρίζονται από αυτοποτιζόμενο σύστημα,
  • • μεταλλικά σταχτοδοχεία στις δύο εισόδους-εξόδους, 
  • • φωτισμό και προβολείς. 

Υπενθυμίζεται πως για την είσοδο στα πάρκα απαιτείται για όλους τους χρήστες η εγγραφή και η έκδοση κάρτα μέλους, με στοιχεία του συνοδού και του ζώου, και την χρήση μοναδικού κωδικού εισόδου στα πάρκα. Η είσοδος είναι δωρεάν για όλους τους κατοίκους και δημότες του Δήμου Γαλατσίου, ενώ η συνδρομή για μη κατοίκους και δημότες είναι 36€ τον χρόνο. 

Το Πάρκο θα λειτουργεί 365 μέρες το χρόνο, 24 ώρες το 24ώρο. Εννοείται ότι για τις βραδινές ώρες υπάρχει ο κατάλληλος φωτισμός. Σε όλους τους χρήστες θα παρέχονται δωρεάν σακούλες για τα περιττώματα των ζώων τους, που είναι υποχρέωσή μας να τα μαζεύουμε μόνοι μας, όπως επιτάσσουν οι αρχές και ο πολιτισμός μας. Στις ώρες αιχμής, θα υπάρχει και επιμέλεια του χώρου από δημοτικό υπάλληλο.

Τέλος, επισημαίνεται ότι μετά τα εγκαίνια και την έναρξη λειτουργίας του πάρκου ακολούθησε σεμινάριο για συνοδούς και σκύλους με θέμα: «Γνωρίζω τη φύση, με οδηγό τον σκύλο μου!». Συντονίστρια ήταν η κα. Ιωάννα Σκαλτσά, Γεωπόνος, σύμβουλος ανάπτυξης δεξιοτήτων και εκπαιδεύτρια ενηλίκων, καθώς και η κα. Ρενάτα Γρυπάρη, εκπαιδεύτρια σκύλων, η οποία έδωσε στους συνοδούς έξι πρακτικές συμβουλές για καλύτερη επικοινωνία με τον τετράποδο φίλο τους.

Δήμος Γαλατσίου 

16 Νοεμβρίου 2018

Σύγχρονος φεμινισμός και η συζήτηση για το «Μέλλον της Ευρώπης»

Σύγχρονος φεμινισμός και η συζήτηση για το «Μέλλον της Ευρώπης»

Κρίσιμο ερώτημα ενόψει και των επικείμενων ευρωεκλογών του 2019 είναι τι μπορούν να περιμένουν οι γυναίκες από την Ε.Ε. στο μέλλον και θα πρόσθετα και τι μπορούν και πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για την ισότητα των φύλων και την καταπολέμηση των διακρίσεων, την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών και την εμβάθυνση του δημοκρατικού κεκτημένου των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Περισσότερα...

Oι αυτοδιοικητικές εκλογές με απλή αναλογική είναι ιστορική δημοκρατική τομή

Oι αυτοδιοικητικές εκλογές με απλή αναλογική είναι ιστορική δημοκρατική τομή

«Η περαιτέρω εδραίωση της Δημοκρατίας, και των δημοκρατικών θεσμών, οι συμμετοχικές διαδικασίες και η αναβάθμιση του λαϊκού παράγοντα, είναι οι βασικές συνιστώσες μιας ευνομούμενης Πολιτείας», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει – αναλύει η βουλευτής Β’Αθήναςτου ΣΥ.ΡΙΖ.Α., κα. Χαρά Καφαντάρη, στο άρθρο της, για τη Ν.Ε ΣΥ.ΡΙΖ.Α Εύβοιας.

Περισσότερα...

Οικολογία, Κοινωνία και Εργασία - 6o μέρος

Η επίλυση του προβλήματος που παίρνει διλημματική μορφή, δηλαδή από τη μια πλευρά προτεραιότητα στη βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη και μεγέθυνση και από την άλλη παράλληλη και αλληλοσυνδεόμενη μακροπρόθεσμη οικονομική και οικολογική ανάπτυξη λαμβάνει τρεις διαστάσεις που πρέπει να συνυπολογιστούν. Η αξιολογική, δηλαδή η υποκατάσταση της αρχής της κεφαλαιακής αποδοτικότητας από την αρχή της κοινωνικής χρησιμότητας (αξία ανταλλαγής από αξία χρήσης). Η πολιτική, δηλαδή η αυτονομία και αυτοδιαχείριση που συνεπάγεται ουσιαστικά και τον εξανθρωπισμό της βιομηχανικής (αλλά και όχι μόνο βιομηχανικής) επιχείρησης και τη δημιουργία μονάδων παραγωγής φιλικών προς το φυσικό, ανθρωπογενές και πολιτισμικό περιβάλλον στις οποίες οι εργαζόμενοι θα έχουν άμεση γνώση και επαφή με το τελικό προϊόν της εργασίας τους και την κατανομή του. Η τεχνική διάσταση, δηλαδή η εξάλειψη των συνθηκών εκείνων που οδηγούν στα φαινόμενα της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης των εργαζομένων από την ίδια τους την εργασία.
Περισσότερα...

Nίκος Πουλαντζάς - 39 χρόνια από τον θάνατό του.

39 χρόνια πέρασαν από εκείνο το πρωί που μάθαμε το θλιβερό μαντάτο ότι ο Νίκος Πουλαντζάς ήταν νεκρός. Από τότε μέχρι σήμερα ο κόσμος άλλαξε και αλλάξαν μαζί του οι καιροί. Ας δούμε, όμως, ορισμένες βασικές θέσεις που διατύπωσε ο Νίκος Πουλαντζάς και που έμειναν ζωντανές στο δημόσιο διάλογο και έτυχαν παραπέρα επεξεργασίας από όσους/ες ακολούθησαν τα δύσβατα μονοπάτια στις "Άνδεις" της πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας.

a


O Νίκος Πουλαντζάς απορρίπτοντας την άποψη του απολύτως οικονομικού χαρακτήρα των τάξεων και τον μυθολογικό δυισμό τους, θεωρεί ότι οι ιδεολογικοί και πολιτικοί παράγοντες στη συγκυρία επηρεάζουν τη συγκρότηση και δράση των κοινωνικών τάξεων. Οι τάξεις δεν μπορούν να οριστούν ξέχωρα από την πάλη. Έτσι ο Πουλαντζάς απορρίπτει ουσιαστικά μια στενή δομική αντίληψη για τις τάξεις υπέρ μιας πιο ευρείας σχεσιακής δομικής αντίληψης. Οι τάξεις, μόνο κατ’ αρχήν, προσδιορίζονται δομικά, δηλαδή υπάρχουν αντικειμενικά και ανεξάρτητα από τη θέληση ή τη συνείδηση των ατόμων. Στον προσδιορισμό των τάξεων τον κύριο ρόλο τον παίζουν οι κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και οι πολιτικές ιδεολογικές σχέσεις αποτελούν μέρος αυτών των σχεσιακών δομικών προσδιορισμών. Συνεπώς, τα κριτήρια είναι οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά. Στα οικονομικά κριτήρια προτείνει το διαχωρισμό των βιομηχανικών χειρωνάκτων «παραγωγικών εργατών» και των «μη παραγωγικών εργατών» με το κριτήριο της παραγωγής υπεραξίας και όχι με το κριτήριο του αν είναι κανείς μισθωτός ή μη.[1] Την εργατική τάξη την αποτελούν αυτοί που παράγουν άμεσα υπεραξία παράγοντας υλικά εμπορεύματα και όχι οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, στο εμπόριο και στο κράτος. Οι τελευταίες ομάδες είναι που αποτελούν ένα μεγάλο τμήμα αυτού του κοινωνικού χώρου που ονομάζει «νέα μικροαστική τάξη». Είναι η τάξη των επαγγελματιών, των τεχνικών και των υπόλοιπων πνευματικά εργαζομένων, που είναι φορείς των κυρίαρχων ιδεολογικών σχέσεων. Οι ιδεολογικές και πολιτικές σχέσεις είναι οι κοινωνικές σχέσεις που διασφαλίζουν την αναπαραγωγή του κυρίαρχου τρόπου εκμετάλλευσης. Στο πολιτικό επίπεδο η διασφάλιση αυτή επιτυγχάνεται μέσω των σχέσεων εποπτείας και εξουσίας στο εσωτερικό των δημοσίων οργανισμών και των ιδιωτικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Οι μισθωτοί διευθυντές-διαχειριστές και οι επόπτες βρίσκονται σε σχέση ανταγωνισμού με την εργατική τάξη ακόμα και αν εμπλέκονται στη διαδικασία της άμεσης παραγωγικής εργασίας. Στο ιδεολογικό επίπεδο η διάκριση «χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας» παίζει σημαντικότατο ρόλο στην υποταγή της εργατικής τάξης αποκλείοντάς την από τα «μυστικά» της γνώσης της παραγωγικής εργασίας στο σύνολό της. Αυξάνεται έτσι η εξάρτηση της εργατικής τάξης από το κεφάλαιο. Αυτοί οι μισθωτοί διευθυντές και επόπτες δεν είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης με τη μορφή της κυρίαρχης καπιταλιστικής αλλά είναι συμμέτοχοι στην κυριαρχία πάνω στην εργατική τάξη είτε πολιτικά είτε ιδεολογικά. Μαζί με τους παραδοσιακούς μικροαστούς, όπως οι μικροκαταστηματάρχες και οι παλιοί τεχνίτες, αποτελούν μια ενιαία αλλά ετερογενή μικροαστική τάξη, που χαρακτηρίζεται από τα ιδεολογικά στοιχεία του ατομικιστικού ανταγωνισμού, του ρεφορμισμού και της πίστης σε ένα «ουδέτερο» κράτος, διαιτητή ανάμεσα στα αντιμαχόμενα ταξικά συμφέροντα.[2] Η θέση για την παραγωγική και μη παραγωγική εργασία αντιμετωπίστηκε αρκετά κριτικά από πολλούς.[3] Πρώτον, πολλές, αν όχι οι περισσότερες θέσεις στο πλαίσιο του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας περιλαμβάνουν τόσο παραγωγικές όσο και μη παραγωγικές δραστηριότητες. Δεύτερον, δεν ξεκαθαρίζεται γιατί και πώς αυτή η διάκριση οδηγεί αναγκαστικά σε τόσο θεμελιακές διαφορές συμφερόντων και εμπειριών των εργαζομένων. Ο Καρλ Μαρξ είχε ήδη επισημάνει ότι από τους μη παραγωγικούς εργάτες η υπεραξία αποσπάται με την απλήρωτη εργασία τους που μειώνει το κόστος για τους καπιταλιστές.[4]

Ένα άλλο στοιχείο της συζήτησης που άνοιξε ο Πουλαντζάς στα πλαίσια του μαρξιστικού διαλόγου ήταν (τι άλλο;) το κράτος. Στις ΗΠΑ η συζήτηση διεξαγόταν με ζητούμενο αν το κράτος είναι εκπρόσωπος του λαού και αν λογοδοτεί σε αυτόν (φιλελεύθεροι και πλουραλιστές) ή αν είναι εργαλείο στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης ή ελίτ (ριζοσπάστες, ελιτιστές), στο χώρο της Μαρξιστικής διανόησης, ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής, το ζήτημα αυτό ήταν ήδη λυμένο. Το κράτος ήταν έτσι κι αλλιώς εργαλείο ταξικού ελέγχου και το ζήτημα ήταν πώς το κράτος κυβερνά και πώς ασκείται ο ταξικός έλεγχος. Η παραδοσιακή μαρξιστική αντίληψη θεωρούσε το κράτος καπιταλιστικό απλώς και μόνο γιατί τις περισσότερες θέσεις σε αυτό τις καταλάμβαναν (ειδικά στη Βρετανία) μέλη των ανώτερων αστικών τάξεων και στρωμάτων που είχαν διαπαιδαγωγηθεί στα καλά δημόσια σχολεία και είχαν αποφοιτήσει από τα καλύτερα πανεπιστήμια (Οξφόρδη, Καίμπριτζ στη Βρετανία, Εκόλ Νορμάλ, Κολέζ ντε Φρανς στη Γαλλία) έχοντας ασπαστεί και εργάζονται με ένα κοινό κώδικα και διαθέτουν μια κοινή πολιτική-κοινωνική κουλτούρα για την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων τους.[5]

Από τη δική του πλευρά ο Νίκος Πουλαντζάς με την έννοια της «σχετικής αυτονομίας» του κράτους πρότεινε μια πιο «δομική» μέθοδο προσέγγισης του κράτους, που, όπως, θα δούμε γίνεται πιο «σχεσιακή» στην πορεία. Ο Νίκος Πουλαντζάς ορίζει κατ’ αρχήν την εξουσία ως «την ικανότητα μιας κοινωνικής τάξης να πραγματοποιήσει τα ειδικά αντικειμενικά συμφέροντά της». Αναφέρεται στις δομές του πολιτικο-κοινωνικού σχηματισμού στον οποίο κάθε φορά αναφέρεται και ο οποίος χαρακτηρίζεται από την διαρκή ταξική πάλη. Η έννοια της εξουσίας που συνήθως χρησιμοποιείται στην περίπτωση μιας νομιμοποιημένης δύναμης, δηλαδή, εντός ενός πλαισίου ελάχιστης συναίνεσης εκ μέρους των υφισταμένων στη σχέση εξουσίας, ενώ θεωρείται από τον Πουλαντζά χρήσιμη, εν τούτοις σχετίζεται μόνο με τη διάκριση των μορφών της εξουσίας.

Δεν είναι ούτε τα άτομα ούτε τα πολιτικά κόμματα που ορίζουν τον καπιταλιστικό χαρακτήρα του κράτους. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής αποτελείται από τρία βασικά επίπεδα ή υποσυστήματα, δηλαδή το οικονομικό, το πολιτικό και το ιδεολογικό. Τα επίπεδα είναι αλληλεξαρτώμενα αλλά διαθέτουν μια σχετική αυτονομία. Το καπιταλιστικό κράτος παίζει το ρόλο του ρυθμιστή του συστήματος ως συνόλου: προστατεύει τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά του, διατηρεί την αστική κυριαρχία, τα υγιή επιχειρηματικά κέρδη, και, τέλος, κρατά την εργατική τάξη υπό έλεγχο –αν χρειαστεί δια της βίας αλλά το επιθυμητό είναι δια της ιδεολογίας. Ρυθμίζει την αναπόφευκτη ταξική πάλη μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας ώστε αυτή να διεξάγεται εντός ορίων και να ελαχιστοποιούνται οι δυνατότητες εξέγερσης. Στην εποχή της φιλελεύθερης μαζικής δημοκρατίας αυτό δεν επιτυγχάνεται με την άμεση καταπίεση αλλά με τον έμμεσο έλεγχο που προϋποθέτει τη σχετική αυτονόμηση του κράτους από την εξυπηρέτηση των βραχυπρόθεσμων αστικών συμφερόντων, την τήρηση των ενδοαστικών ισορροπιών, την ικανοποίηση ορισμένων αστικών μερίδων εις βάρος άλλων ανάλογα με τη συγκυρία (π.χ. χρηματιστικού κεφαλαίου εναντίον μη παραγωγικών βιομηχανικών). Έτσι το καπιταλιστικό κράτος πατώντας σε τεντωμένο σχοινί διατηρεί την εύθραυστη ισορροπία που αναταράσσεται από τον εκάστοτε συσχετισμό ταξικών δυνάμεων. Αυτή η ισορροπία αντανακλάται στο εσωτερικό του κράτους: κοινοβούλιο, κυβέρνηση, δημόσιος τομέας. Για το λόγο ετούτο σε μια μεταγενέστερη αναδιατύπωση της έννοιας του κράτους ως τόπο άσκησης της εξουσίας θα αναφερθεί σ’ αυτό ως συμπύκνωση των ταξικών συσχετισμών.[6] Όταν η αστική τάξη αισθάνεται πιο ισχυρή επιτίθεται στην εργατική τάξη αρχικά ψηλαφίζοντας το έδαφος και απομονώνοντας τα πιο αδύναμα στρώματα της εργατικής τάξης και αργότερα προωθεί την κατά μέτωπο επίθεση στα συνολικά εργατικά δικαιώματα αφαιρώντας το έδαφος κάτω από τα πόδια της εργατικής τάξης και των οργανώσεών της. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η κορύφωση αυτής της διατάραξης της ταξικής ισορροπίας.


ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
[1] Poulantzas Ν. (1975) Classes in Contemporary Capitalism. London, UK: NLB.
[2] Milios J. (2000) “Social classes in classical and Marxist political economy.” American Journal of Economics and Sociology. Vol. 59.No.2. σελ 283-302.
[3] Burris V. (2004) “Class Structure and Political Ideology” στο Levin R. (επιμ.) Enriching the Sociological Imagination: How Radical Sociology Changed the Discipline. Leiden, Holland and Boston, MA: Brill Publishers, σελ. 139-164. [4] Marx K. (1967) Capital, Vol. 1, Ν.Υ.: International Publishers, σελ.300.
[5] Βλ. Aaronwitz S. (1961/1979) The Ruling Class: A Study of British Finance Capital. N.Y.: Greenwood Press. Miliband R. (1969) The State in Capitalist Society, N.Y. Basic Books.
[6] Πουλαντζάς Ν. (1984) Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός. Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο,

Σελίδα 1 από 97

ΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ